toen jij mij aankeek
en dus de zon
een ogenblik op zak stak
in die ogen die jij uitstraalt
toen vroeg ik mij af
of ik naar jouw ogen keek
of luisterde naar de hemel
in een zachtzingende ziel
en nog voor
jij mij kon antwoorden
in dat zwijgen
dat jou voorafgaat
en je jouw stilte uitsprak
met die glimlach
die steeds regenbogen
opent terwijl ik er naar kijk
toen wist ik het weer
zonder het ooit te zijn vergeten
dit is de ware waarheid
werkelijk de enige ooit
het geluk dat ik leef
het leven dat ik gelukkig
mag leven met dat
lichtgevend geluk van jou
toen wisten wij dat ogenblik
die blinkende blik
in elkaars ogen
voor immer in herinnering te delen
en was ons doorvoeld
verzwijgen van stilte
het enige dat wij deden
en er ons ooit nog te doen stond
dat ogenblik toen voor altijd
