de inbeelding van
een zacht golvende bries
terloops aanwaaiend
vanuit horizonten
die vervloeien in azuurzuiver
hemellicht
hier verdamp ik
in de lucht die ik adem
en die mij tot leven laat komen
in mijn vlucht snel weg
uit deze scheurende chaos
dit hamsterend hellegat
van niet met toiletpapier
op te vullen leegheid
welke waanzin is dit?
veel liever dus de vlucht
naar mijzelf en de mooie panorama’s
van rust in het licht van vrede
bij mijzelf tot leven gebracht
mijn gedachten
mij bloemen
toegooiend
trouwens
het was reeds eerder geschreven
denk ik bij mijzelf
tijdens de observatie van
deze rondzichgraaiende radeloosheid:
o- mijn vriend – deze wereld is niet de echte
en daarom
netjes genesteld
in mijzelf
hamster ik de vrede
waarin ik herboren ben
