radeloze leiders
onbegeleid
in eigen chaos
oorlog verklarend
aan de waanzin
die hen verdwaast
in doorrazende
paniek
omtrent
veel erger
dat er wellicht
nog niet is
maar in de hoofden
reeds tot ontploffing
is gebracht
en het nu dus
bevend wachten is
op de voltooiing
die is aangekondigd
in genummerde
of ingekleurde
alarmfases
van angstcultuur
zelden zal
een voor het
nationaal collectief
vliegende bommenwerper
individuele woede
ontaarden
zelden zal
een zelf-ontplofte
bommenwerper
zijn probleem
ermee opblazen
en dus de vraag
waar eindigt het?
eindigt hopelijk niet in het
geweld dat tot
de vraagstelling
heeft geleid
minder identificatie
met wat men niet is
minder denken
omtrent wat men meent te zijn
of te moeten worden
volgens andermans projectie
zou een helpende hand
verlenen richting stilte
en de zachte bevrijding
van de martelende terreur
van teveel denken
en erop volgend verdenken
met het fataal onvermogen
om dit donkergeweld piekeren
te beheersen
iedere gedachte
ook de meest futiele
is van een grenzeloos
wereldwijd
levensbelang
hoe meer mensen
hoe meer denken
tot teveel denken
op een verhittende
verschrikte planeet
ooit wel moet leiden
tot minder mensen
wees niet wat je denkt
dat je dient te zijn
dien niet wat je denkt
te verdienen
door te doen
wat je bedacht hebt
toen je jezelf ondoordacht
bedacht te bedenken
tot wat je nooit geweest bent
en dus nimmer kan worden
ziehier zelfverscheurende terreur
de oplossing
een zichzelf verzwijgend
mysterie
en
het enige moeilijke eraan is
dat het zo onthechtend makkelijk is
